Od Naczelnego

Współczesna dyskusja na temat pakietu klimatyczno-energetycznego jest kontynuacją rozważań o przyszłości świata, którą różne ośrodki naukowe i biznesowe prowadzą od wielu lat. Nie po raz pierwszy bowiem są sygnalizowane negatywne tendencje rozwojowe w skali globalnej i związane z nimi zagrożenia. Warto przypomnieć referat Człowiek i środowisko U Thanta, sekretarza generalnego
ONZ, wygłoszony w Sztokholmie w 1972 roku, Raport Klubu Rzymskiego z 1973 roku, Raport Komisji  Gro Harlem Brundtland(1992), książkę Earth in the balance Al Gore’a (1992), a także dyskusje podczas Szczytu Ziemi w Rio de Janeiro (1992), w Johannesburgu podczas szczytu „Sustainable Development” (2002). Wszystkie one miały na celu zwrócenie uwagi społeczności światowej na konieczność zahamowania i odwrócenia negatywnych tendencji, związanych z eksploatacją
przyrody. Wszystkie one także w istotny sposób przyczyniły się do ukształtowania się globalnej
świadomości ekologicznej, wskazując negatywne następstwa ludzkiej działalności. Przypominają również, że zgodnie z prawami termodynamiki przyroda niczego nie dostarcza za darmo i bez ograniczeń, a cena tego co od niej bierze się jest coraz wyższa. Eksploatacja zasobów naturalnych powinna być związana z odpowiedzialnością wobec przyszłych pokoleń, a nie tylko z działalnością
bieżącą. W szczególności odnosi się to do energii, wody i zmian klimatycznych. Warto
je widzieć nie tylko jako zagrożenia, ale przede wszystkim jako szansę na wprowadzenie
radykalnych zmian. Tym bardziej są one potrzebne, że wszystko wskazuje na to,
iż po epoce postcarbonowej, znajdujemy się w przededniu końca epoki postoilowej. Energia
słoneczna, wiatrowa, wodna, biomasa, biopaliwa – to nowe kierunki rozwoju energetyki
w świecie. Wszystkie one stwarzają możliwości rozwoju zdecentralizowanej i rozproszonej
energetyki małej skali. Obok wprowadzania technik „inteligentnego” zarządzania energią, poszukiwań bardziej energooszczędnych metod wytwarzania stwarzają one szansę na większą niezależność energetyczną, na nowe możliwości wzrostu zatrudnienia na poziomie lokalnym oraz rozwoju
małych przedsiębiorstw. Tak więc propozycje rozwiązań w ramach dyskutowanego pakietu klimatyczno-energetycznego warto postrzegać w znacznie szerszym kontekście niż tylko prostego rachunku ekonomicznego.
W 2012 roku traci ważność Protokół z Kioto. Światowy szczyt klimatyczny w Poznaniu jest tylko przystankiem na drodze do konferencji, która odbędzie się w 2009 roku w Kopenhadze. Potrzeba znalezienia nowego światowego konsensusu coraz wyraźniej skłania do rozważań o charakterze ekoekonomicznym – zarówno na poziomie mikro i makro, jak też globalnym. W rezultacie, dotychczas odseparowane od siebie rozważania na temat przyszłości energetycznej świata i zmian klimatycznych zostają połączone w jedną całość. Jest to istotny, milowy krok naprzód, który zmusza do wyjścia poza
dotychczasowe, tradycyjne myślenie i działania biznesowe. Umożliwia zmianę ciągle dominujących systemów wartości i modeli biznesowych przedsiębiorstw opartych na kategorii zysku. Ich reorientację z teraźniejszości w przyszłość, w kierunku „zielonych modeli biznesowych”.